Emoties

Ik kon mijn tranen niet in bedwang houden. Het onmogelijke werd bewaarheid. Moest direct aan mijn vader denken die ruim 21 jaar geleden gestorven is en aan mijn moeder die sinds enige tijd in een verpleeghuis woont.

Ooit was er een oud collega die na het overlijden van mijn vader tegen mij zei “Hoe langer je vader is overleden, des te meer ga je hem missen bij bepaalde gebeurtenissen die je graag met hem zou willen delen”. Hij heeft gelijk gehad. Ik merk het iedere keer weer. Maar vooral deze keer was het heel extreem omdat mijn gedachten ook naar mijn moeder gingen. Hoe zal zij het moment beleefd hebben waardoor ik zo emotioneel werd.

Tientallen jaren lang hadden mijn ouders een gezamenlijke liefde. Even zolang gingen zij ongeveer één maal in de twee weken daar naar toe. Wandelend gingen zij altijd op pad naar de plek waar hun geliefde woonde en nog steeds woont. Lachend erheen, vaak mopperend terug. Later pas snapte ik waarom. Toen mijn vader overleed bleef mijn moeder gaan. Ze kon niet zonder dat bezoek.

Mijn broer en ik leggen trouwens datzelfde bezoek ook al tientallen jaren af. De liefde zit diep, heel diep. Misschien nog wel dieper dan bij mijn ouders. Dit is niet uit te leggen. Veel mensen verklaren mij dan ook voor gek. Snappen het niet. Maar het is mijn broer en mij met de paplepel ingegoten. Bijna iedere dag heb ik contact met hem over onze gezamenlijke liefde. Als we iets gehoord hebben, als we wat lezen, geruchten … even contact zoeken met elkaar en er wordt weer een meter Whatsapp-wisseling aangeboord.

De emoties kwamen los omdat op het moment dat het bijna twee uur durende bezoek afgelopen was heel veel personen en dingen in mijn gedachten voorbij kwamen. Onder andere dus mijn overleden vader en mijn moeder die niet meer de kwieke moeder is die zij altijd was. Maar ook het feit dat ik voor het eerst met mijn huidige liefde bij haar ‘concurrent’ was. Ik moest het kwijt. Het zat hoog. De ene liefde kon ik het direct vertellen bij de ander durfde ik het niet zo goed. Dacht dat mensen het raar zouden vinden. Dat kan ik nu goed maken door het toch tegen die andere liefde te zeggen. Misschien begrijpen de mensen dan nòg beter waarom ik mijn tranen niet meer in bedwang kon houden. “De Graafschap, ik hou van jou”.

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *